Oblicza Ludzi Lasu
Profesja: leśnicy, chiropterolodzy
Ania i Paweł to autorzy lub współautorzy kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularnonaukowych mówiących o nietoperzach, ale także: o modliszkach, o odkryciu nowych jaskiń w Górach Bystrzyckich, o stanowiskach drobnych ssaków na ziemi kłodzkiej wykrytych podczas analizy sowich wypluwek, o zatrzymywaniu wody w lasach czy wreszcie o odkryciu przez leśniczego (wujka Grzegorza – drugie pokolenie leśników w rodzinie) zaginionego po 1917 r. obelisku Kamiennego Wacława tzw. Drugiego Strażnika Wieczności Gór Bystrzyckich.
Nasz związek z lasem trwa:
– Anna – od dziecka; wychowałam się w Dolinie Dolnej Wisły, w krajobrazie pachnącym eterycznymi sosnami;
– Paweł – od kiedy pamiętam, jestem trzecim pokoleniem leśników w mojej rodzinie.
Nasze ulubione lasy to Lasy Gór Bystrzyckich. Nasza ulubiona wyprawa to przejście od naszego domu na widokową Hutę – górską, mocno wyludnioną miejscowość, a stamtąd do Strażnika Wieczności – legendarnego, majestatycznego strażnika tych gór i lasów.
Las dał nam pracę w krainie pełnej ukrytych w lesie sztolni, jaskiń i starych piwnic, w których nie brakuje nietoperzy. Dzięki pracy w lasach poznajemy ciekawych ludzi, często związanych z lasem bardziej niż nam się wydaje. Bo las to przede wszystkim ludzie z nim związani. Las to zarówno nasze jak i ich historie.
Dzięki lasom w naszej okolicy jesteśmy blisko przyrody i historii Sudetów. Dla nas i wielu naszych znajomych, sąsiadów to miejsce pracy i życia, dla turystów przede wszystkim odpoczynku. Mamy to szczęście, że mieszkamy na ziemi kłodzkiej, blisko leśnych duktów Gór Bystrzyckich, w rodzinie z leśnymi tradycjami (skutecznie przekazywanymi:), które sięgają lat powojennych.
Pasja Ani i Pawła związana z nietoperzami trwa od początku studiów - od momentu wstąpienia przez nich do Sekcji Teriologicznej Koła Leśników AR w Poznaniu. Potem były badania nietoperzy w różnych regionach Polski: od Słowińskiego Parku Narodowego, przez Drawieński PN, fortyfikacje Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, jaskinie Ojcowskiego PN i wreszcie 5 lat badań nad chiropterofauną Wigierskiego PN, które zakończyły się obroną pracy magisterskiej Ani. Paweł od pierwszych dni studiów wiedział, że przed nim kontynuacja tematu badawczego rozpoczętego przez dziadka, dotyczącego norm wysiewu świerka na szkółce, prowadzonego po czujnym okiem profesora Barzdajna i leśniczego ze Spalonej – wujka Grzegorza.
Studia leśne, a zwłaszcza działalność w Kole Leśników, a potem praca w Lasach Państwowych stały się dla nas źródłem prawdziwej pasji do przyrody. Po studiach zajmowaliśmy się inwentaryzacjami przyrodniczymi dot. nietoperzy. Pracowaliśmy nad planami zadań ochronnych dla kilku obszarów Natura 2000 w Sudetach oraz Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich. Stworzyliśmy zespół chiropterologów z całej Polski, który zimą i latem badał skład gatunkowy i potrzeby ochrony nietoperzy w Wigierskim PN, czego finałem było opracowanie operatu ochrony fauny.
Zawód leśnika, łączy wszystkie nasze pasję w jedną – w pasję do przyrody.
Dziś Paweł spędza całe dnie w lasach Masywu Śnieżnika, już nie jako chłopiec biegający na Trzy Kopki za popielicami, tylko leśnik – inżynier nadzoru, który podczas pracy w terenie nie może przejść obok dziuplastego drzewa, aby nie zajrzeć czy przypadkiem nie ma w nim nietoperzy albo chociaż puszczyka.
